İkinci Yeni Edebi Hareketi Şairleri Kimlerdir?

  1. Cemal Süreya
  2. Edip Cansever
  3. Turgut Uyar
  4. İlhan Berk
  5. Sezai Karakoç
  6. Cahit Zarifoğlu
  7. Gülten Akın
  8. Ülkü Tamer
  9. Süreyya Berfe

Cemal Süreya (1928-1986)

(Şiirlerinde Takma Adı: Osman Mazlum)

İkinci Yeni şiirinin önde gelen isimlerindendir. Bu edebi geleneğin tüm özellikleri şiirinde görülür. Parça güzelliğine önem verir. Kelimeler konusunda son derece seçicidir. Şiirlerinde kendine özgü imgeler ön plana çıkar. Otonom yazmak yerine kurgusallığı tercih etmiştir. Şiirlerinde imgeler arasında kurgusal bir bağ kurar. Hayaller ve görüntüler içerden dışarıya doğru genişler.

Onun şiirlerinde belirgin bir duygusallık vardır. Şiirlerinde kadın ve cinsellik motiflerini bolca kullanır. Gelenekte klasikleşen kadın betimlemesine yeni bir bakış açısı getirmiştir. Kadınlara ve aşka tutkuyla bağlıdır. Sevgiyi samimiyetle ve yalın bir dille ortaya koyar.

Cemal Süreya Şiirleri: Üvercinka, (1958), Göçebe (1965), Beni Öp Sonra Doğur Beni (1973), Uçurumda Açan (1984), Sevda Sözleri (1984), Sıcak Nal (1988), Güz Bitiği (1988)

Edip Cansever (1931-1990)

İkinci Yeni’nin yalnız şairidir. Şiirlerinde belirgin bir içe kapanış görülür. Dil konusunda çok hassastır. İlk dönem şiirlerinde halkçı toplumcu bir çizgidedir. Sonraları yaşadığı dönemin edebi rüzgarına kapılarak İkinci Yeni şiir anlayışına yönelmiştir. Şiirlerinde bilinçaltının yansımasına izin verir. İkinci Yeni şairleri arasında otonom yazıyı şiirlerinde en çok kullanan şairdir. Şiirleri imge yönünden zengindir. Birçok şiirinde İkinci Yeni şiirine özgü betimlemelere ve imgelemeye yer vermiştir. Dil ve üslup yönü ile son derece serbesttir. Diğer İkinci Yeni şairleri gibi sevgi, aşk, yalnızlık, ölüm, geçim sıkıntısı, toplumdan kaçış gibi temalarda şiirler yazmıştır.

Şiir Kitapları: İkindi Üstü (1947) Dirlik Düzenlik (1954), Yerçekimli Karanfil (1957), Umutsuzlar Parkı (1958), Petrol (1959), Nerde Antigone (1961), Tragedyalar (1964), Çağrılmayan Yakup (1966), Kirli Ağustos (1970), Sonrası Kalır (1974), Ben Ruhi Bey Nasılım (1976), Sevda ile Sevgi (1977), Şairin Seyir Defteri (1980), Yeniden (1981), Bezik Oynayan Kadınlar (1982), İlkyaz Şikayetçileri (1984), Oteller Kenti (1985), Sonrası Kalır I, Bütün Şiirleri (2005), Sonrası Kalır II, Bütün Şiirleri (2005), Gelmiş Bulundum (2008)

Turgut Uyar (1927-1985)

Üretken bir şairdir. Hayatının her döneminde şiirle ilgilenmiştir. Diğer İkinci Yeni şairlerine göre daha gerçekçi ve sıradandır. Onun başarısı dile özgü her türlü olanağı şiirinde denemesinden ileri gelmektedir. Kapalı bir anlatımı tercih etse de kullandığı imgeler gerçekçidir. İlk şiirlerinde halk edebiyatı ve divan şiiri geleneklerinden yararlanmış, sonraları ise Birinci Yeni ve nihayetinde İkinci yeni çizgisine gelmiştir. Şiirlerinde hayatına dair izler bulunur. Diğer İkinci Yeni şairleri gibi bilinçaltını şiire yansıtmaktan kaçınmamıştır.

Şiir Kitapları: Arz-ı Hal(1950), Türkiyem(1952), Dünyanın En Güzel Arabistanı(1959), Tütünler Islak(1962),  Her Pazartesi(1968),  Divan(1970),  Toplandılar(1974), Kayayı Delen İncir(1982)

İlhan Berk (1918-2008)

İkinci Yeni edebi anlayışının en yaşlı üyesidir. Şiirlerinde insan ve doğa betimlemesi ön plana çıkar. Sevgi ve aşk temasını da bolca işlemiştir. Edebiyat dünyasına hece ile yazdığı şiirlerle dahil olup hayatı boyunca yenilikleri denemekten kaçınmamış az veya çok her edebi geleneğe bağlı şiirler yazmıştır. İkinci Yeni geleneğine de uyarak kapalı bir anlatımı tercih ettiği zaman zaman cinselliği çağrıştıran imgelerden de yararlandığı şiirler yazmıştır.

Şiir Kitapları: Güneşi Yakanların Selamı(1935), Ne Böyle Sevdalar Gördüm Ne Böyle Ayrılıklar İstanbul(1947), Günaydın Yeryüzü(1952), Türkiye Şarkısı(1953), Köroğlu(1955), Galile Denizi(1958), Çivi Yazısı(1960), Otağ(1961), Mısırkalyoniğne(1962), Âşıkane(1968), Taşbaskısı(1975), Şenlikname(1972), Atlas(1976), Kül(1978), İstanbul Kitabı(1980), Kitaplar Kitabı(1981), Deniz Eskisi(1982), Delta ve Çocuk(1984), Galata(1985), Güzel Irmak(1988), Pera(1990), Dün Dağlarda Dolaştım Evde Yoktum(1993), Avluya Düşen Gölge(1996), Şeyler Kitabı Ev(1997), Çok Yaşasın Sayılar(1999), Eşik(1947 - 1975 Toplu Şiirler I), Aşk Tahtı(1976 - 1982 Toplu Şiirler II), Akşama Doğru(1984 - 2005 Toplu Şiirler III), Tümceler Geliyorum(2008)

Sezai Karakoç (1933- …)

Onun şiirlerinin özünde İslamiyet ve mistisizm yer almaktadır. O Kuran-ı Kerim’in insanlığa dair söylediklerini şiire özgü bir anlatım ile tekrar dile getirmiştir. Sezai Karakoç’un Türk Edebiyatında tanınmasını sağlayan şiiri Mona Rosa’dır. Bu şiir uzun zaman insanlar tarafından okunmuş ve güncel bir aşk şiiri olarak akıllarda yer etmeye devam etmiştir. Sezai Karakoç ilk şiirlerinde dahi kapalı bir anlatımı ve imgenin gücünden yararlanmayı seçmiştir. Önceleri sadece hece ile şiir yazan şairimiz sonradan serbest şiire yönelmiştir. Batı ve İslam kültürüne hakim bir şairdir. Batıda Fransız şiirinden etkilenmiştir. Gelenek ve yeniyi bir araya getirmeyi başaran ender şairlerimizdendir.

Şiir Kitapları: Körfez(1959), Şahdamar(1962), Hızırla Kırk Saat 1967), Sesler (1968), Taha’nın Kitabı(1968), Gül Muştusu(1969), Şiirler I (Hızırla Kırk Saat -1974), Şiirler II (Taha’nın Kitabı, Gül Muştusu - 1974), Şiirler III (Körfez, Şahdamar, Sesler - 1974), Şiirler IV (Zamana Adanmış Sözler - 1975), Şiirler V (Ayinler - 1977), Şiirler VI (Leylâ ile Mecnun - 1980), Şiirler VII (Ateş Dansı - 1987), Şiirler VIII (Alınyazısı Saati - 1989), Şiirler IX (Monna Rosa - 1998), Gün Doğmadan (Bütün Şiirleri - 2000).

Not: En yaygın bilinen şiirleri Hızırla Kırk Saat ve Mona Rosa’dır.